تنها اوست که می ماند...

به رهی دیدم برگ خزان

               پژمرده ز بیداد زمان

کز شاخه جدا شد

چو ز گلشن رو کرده نهان

         در رهگذرش باد خزان

چون پیک بلا بود

ای برگ ستمدیده پاییزی

             آخر تو ز گلشن ز چه بگریزی؟

روزی تو هماغوش گلی بودی

            دلداده و مدهوش گلی بودی

ای عاشق ِ شیدا

             دلداده‌ی رسوا

گویمت چرا فسرده ام

در گل نه صفایی

نی بوی وفایی جز ستم ز وی نبرده ام

خار غمش در دل بنشاندم

               در ره او من جان بفشاندم

تا شد نو گلِ گلشن و زیب چمن

رفت آن گل من از دست

         با خار و خسی پیوست

من ماندم و صد خار ستم،

 

               وین پیکر بی جان

 

ای تازه گلِ گلشن،

 

     پژمرده شوی چون من

هر برگ تو افتد به رهی ،

                      

                 پژمرده و لرزان....

نوشته شده در ۱۳۸٩/٧/٩ساعت ٥:٤٢ ‎ب.ظ توسط فاطیما نظرات () |


Design By : Night Skin