تنها اوست که می ماند...

چیزی از من رد شد

                        تکه شد و رفت...

                                         چیزی در من افتاد

                                                     چیزی در من گسست

نمی بینم دستها را هم

تودرتو و باتلاقی

                        شب است

پایم لغزید

          نورم

          افتاد و شکست...

و اسب قیرگون درتنم

                بی اجازه می دوید

                                          میان من

و کوچه های ارغوانی تنم

                                  غیه می کشید

پرههای بینی اش التماس کنان

                                            می پرید

در تنش داغ می دوید

                            با چه زجری

                                          طفلکم 

                                                     شیهه می کشید

و تنش همه چاک

                   همه خون

                          دستهای خشکیده ام

                                   دور بود

                                              نرسید

مردمکهایم دلش را سیاه نوشید

                                               و باز داد

        آرام  آرام ... چه سود؟

                                      قندم از قهوه تلخ تر بود...

صدای سمهایش به گوش دالان

سیلی  می نواخت

هر قدم که بر می داشت

             یادی از من می گذشت

                              چیزی از من رد می شد

                                               چیزی می افتاد

                                                      چیزی می گسست...

٢۶ آذر٨٨

نوشته شده در ۱۳۸۸/٩/٢٦ساعت ۸:٢٩ ‎ب.ظ توسط فاطیما نظرات () |


Design By : Night Skin