تنها اوست که می ماند...

 

بی صدا ماندی


صدایت مرده


ای که روح دلت ترک خورده


در ابعاد اضلاع بلند و پست

تمام اضلاع تنت مرده است

انعکاس سایه هایت ریش ریش


دیوار های دوار سرت جیغ می کشند


ماسیده بر تن لبت طرح یک سوال


پشت این صخره های دوار


این طرح تن کیست بر دل این سنگ


                                                 اینچنین پایدار
دسته کدام غریبه صمیمی

 طرح بسته است
                      

                               آنکه آمده
                                        

                                             یا آنکه رفته است؟
       

                انعکاس جوابش بن بست

نقش این سوالها برتن کویر لبم طرح بسته است

این تن کیست چون صلیب در مرداب اتاقم فرو رفته است

این چنین محو و درد آلود

چقدر ابعاد زخم سینه اش تنگ است

              و مژگانش قندیل بسته بی صدا
 

                 و مردمکهایش رها کردند هست و نیست را

آن مشتش رها

وین دگر به روی سینه چنگ

درون تنش سلوکی

 زنده می تپد

به هر سو می جهد

 بزند پر شاید

تا بوی موی آن مجنون بید

                       باروحی از جنس انار

                                 تا حس یاس های خیس بی قرار

                                               تا چشم تر و ترد علف زار

                                 تا موج گیسوان بهار

در ابعاد اضلاع بلند وپست

برتن لبم تب کرد نقش یک بهت

انعکاس جوابش بن بست

کنون

بر تن کویر مرداب

نقش یک مشت تنها ترک خوردست...

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/٩/٢٢ساعت ٧:٤٦ ‎ق.ظ توسط فاطیما نظرات () |


Design By : Night Skin