تنها اوست که می ماند...

 

 

 

  رهنورد روزهای سرد من


 روزهای سرد من ...


پاهایم در قندیل های زمان تا ساق عریانم فرو رفته است


 و می لرزد بازوانم باز


 یکی آمد تمام شده باز کردم آغاز


 و من جا مانده بودم پاهام نمی آمد


 و دستم رها شد و بی خود به پایم خورد......

بر جا باز...

                                                                                       ٢ آبان89

نوشته شده در ۱۳۸٩/۸/٢ساعت ٤:٥٩ ‎ب.ظ توسط فاطیما نظرات () |


Design By : Night Skin