تنها اوست که می ماند...

شبی که آواز نی تو شنیدم 

                          چو آهوی تشنه پی تو دویدم

دوان دوان تا لب چشمه رسیدم

                          نشانه‌ای از نی و نغمه ندیدم

تو ای پری کجایی که رخ نمی‌نمایی 

                          از آن بهشت پنهان دری نمی‌گشایی

من همه جا پی تو گشته‌ام 

                          از مه و مهر نشان گرفته‌ام

بوی تو را ز گل شنیدم 

                         دامن گل از آن گرفته‌ام

تو ای پری کجایی که رخ نمی‌نمایی 

                         از آن بهشت پنهان دری نمی‌گشایی

دل من سرگشته توست 

                          نفسم آغشته توست

به باغ رویاها چو گلت بویم 

                          در آب و آیینه چو مهت جویم 

 تو ای پری کجایی؟

                           در این شب یلدا ز پی‌ات پویم 

به خواب و بیداری سخنت گویم 

                            تو ای پری کجایی

مه و ستاره درد من می‌دانند 

                             که همچو من تو سرگردانند

شبی کنار چشمه پیدا شو 

                             میان چشم من هویدا شو

تو ای پری کجایی که رخ نمی‌نمایی 

                             از آن بهشت پنهان دری نمی‌گشایی...

نوشته شده در ۱۳۸۸/٩/۳٠ساعت ٤:۱۸ ‎ب.ظ توسط فاطیما نظرات () |

 

آرام بخواب اى شهر آن دیوانه مرده است

از گشنگى در گوشه ى پایانه مرده است

از مرگ او کمتر پلیسى با خبر شد

مرده است اما اندکى دزدانه مرده است

پشت مبال پارک غوغابود گفتند

دیشب زنى درقسمت مردانه مرده است

معشوقه هامان پشت هم از دست رفتند

فرزانه شوهر کرده و افسانه مرده است

مجنون پى کارت برو زیرا که لیلى

حین نخستین عادت زنانه مرده است

گل را بکن از شاخه اش بلبل سقط شد

آن شمع را خاموش کن پروانه مرده است

(فاضل نظری)
 

بعدا نوشت: یلدای ما که هیچ...          

                                                یلدای شما مبارک...

نوشته شده در ۱۳۸۸/٩/۳٠ساعت ۳:٤٥ ‎ب.ظ توسط فاطیما نظرات () |

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/٩/٢٧ساعت ٤:۳٤ ‎ق.ظ توسط فاطیما نظرات () |

در روزگارى که بستنى با شکلات به گرانى امروز نبود، پسر ١٠

ساله‌اى وارد قهوه فروشى هتلى شد و پشت میزى نشست.

خدمتکار براى سفارش گرفتن سراغش رفت.

  پسر پرسید: بستنى با شکلات چند است؟ 

خدمتکار گفت: ۵٠ سنت

پسر کوچک دستش را در جیبش کرد، تمام پول خردهایش را در

آورد و شمرد. بعد پرسید: بستنى خالى چند است؟

خدمتکار با توجه به اینکه تمام میزها پر شده بود و عده‌اى بیرون

قهوه فروشى منتظر خالى شدن میز ایستاده بودند، با

بی‌حوصلگى گفت: ٣۵ سنت

پسر دوباره سکه‌هایش را شمرد و گفت: براى من یک بستنى

بیاورید.

خدمتکار یک بستنى آورد و صورتحساب را نیز روى میز گذاشت

و رفت...

پسر بستنى را تمام کرد، صورتحساب را برداشت و پولش را به

صندوق‌دار پرداخت کرد و رفت.  

هنگامى که خدمتکار براى تمیز کردن میز رفت، گریه‌اش گرفت.

پسر بچه روى میز در کنار بشقاب خالى، ١۵ سنت براى او انعام

گذاشته بود!

یعنى او با پول‌هایش می‌توانست بستنى با شکلات بخورد، امّا

چون پولى براى انعام دادن برایش باقى نمی‌ماند، این کار را

نکرده بود و بستنى خالى خورده بود!

نوشته شده در ۱۳۸۸/٩/٢٧ساعت ۳:٥۳ ‎ق.ظ توسط فاطیما نظرات () |

چیزی از من رد شد

                        تکه شد و رفت...

                                         چیزی در من افتاد

                                                     چیزی در من گسست

نمی بینم دستها را هم

تودرتو و باتلاقی

                        شب است

پایم لغزید

          نورم

          افتاد و شکست...

و اسب قیرگون درتنم

                بی اجازه می دوید

                                          میان من

و کوچه های ارغوانی تنم

                                  غیه می کشید

پرههای بینی اش التماس کنان

                                            می پرید

در تنش داغ می دوید

                            با چه زجری

                                          طفلکم 

                                                     شیهه می کشید

و تنش همه چاک

                   همه خون

                          دستهای خشکیده ام

                                   دور بود

                                              نرسید

مردمکهایم دلش را سیاه نوشید

                                               و باز داد

        آرام  آرام ... چه سود؟

                                      قندم از قهوه تلخ تر بود...

صدای سمهایش به گوش دالان

سیلی  می نواخت

هر قدم که بر می داشت

             یادی از من می گذشت

                              چیزی از من رد می شد

                                               چیزی می افتاد

                                                      چیزی می گسست...

٢۶ آذر٨٨

نوشته شده در ۱۳۸۸/٩/٢٦ساعت ۸:٢٩ ‎ب.ظ توسط فاطیما نظرات () |

 

یه زوج ۶۰ ساله به مناسبت سی و پنجمین سالگرد ازدواجشون رفته

 بودند بیرون که یه جشن کوچیک دو نفره بگیرن. وقتی توی پارک زیر یه

درخت نشسته بودند یهو یه فرشتهء کوچیک خوشگل جلوشون ظاهر

شد و گفت: به خاطر اینکه شما همیشه یه زوج فوق العاده بودین و

تمام مدت به همدیگه وفادار بودین من برای هر کدوم از شما یه دونه آرزو

برآورده میکنم.

زن از خوشحالی پرید بالا و گفت: اوه! چه عالی! من میخوام همراه

شوهرم به یه سفر دور دنیا بریم. فرشته چوب جادوییش رو تکون داد و

پوف! دو تا بلیط درجه اول برای بهترین تور مسافرتی دور دنیا توی

دستهای زن ظاهر شد!

حالا نوبت شوهر بود که آرزو کنه. مرد چند لحظه فکر کرد و گفت: خب…

این خیلی رمانتیکه. ولی چنین بخت و شانسی فقط یه بار توی زندگی

آدم پیش میاد. بنابراین خیلی متأسفم عزیزم… آرزوی من اینه که یه

همسری داشته باشم که ۳۰ سال از من کوچیکتر باشه!

زن و فرشته جا خوردند و خیلی دلخور شدند. ولی آرزو آرزوئه و باید

برآورده بشه. فرشته چوب جادوییش رو تکون داد و پوف! مرد ۹۰ سالش

شد!

نتیجهء اخلاقی: مردها ممکنه زرنگ و بدجنس باشند، ولی فرشته ها

زن هستناز خود راضی

نوشته شده در ۱۳۸۸/٩/٢٢ساعت ۱٠:۱٢ ‎ق.ظ توسط فاطیما نظرات () |

 

بی صدا ماندی


صدایت مرده


ای که روح دلت ترک خورده


در ابعاد اضلاع بلند و پست

تمام اضلاع تنت مرده است

انعکاس سایه هایت ریش ریش


دیوار های دوار سرت جیغ می کشند


ماسیده بر تن لبت طرح یک سوال


پشت این صخره های دوار


این طرح تن کیست بر دل این سنگ


                                                 اینچنین پایدار
دسته کدام غریبه صمیمی

 طرح بسته است
                      

                               آنکه آمده
                                        

                                             یا آنکه رفته است؟
       

                انعکاس جوابش بن بست

نقش این سوالها برتن کویر لبم طرح بسته است

این تن کیست چون صلیب در مرداب اتاقم فرو رفته است

این چنین محو و درد آلود

چقدر ابعاد زخم سینه اش تنگ است

              و مژگانش قندیل بسته بی صدا
 

                 و مردمکهایش رها کردند هست و نیست را

آن مشتش رها

وین دگر به روی سینه چنگ

درون تنش سلوکی

 زنده می تپد

به هر سو می جهد

 بزند پر شاید

تا بوی موی آن مجنون بید

                       باروحی از جنس انار

                                 تا حس یاس های خیس بی قرار

                                               تا چشم تر و ترد علف زار

                                 تا موج گیسوان بهار

در ابعاد اضلاع بلند وپست

برتن لبم تب کرد نقش یک بهت

انعکاس جوابش بن بست

کنون

بر تن کویر مرداب

نقش یک مشت تنها ترک خوردست...

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/٩/٢٢ساعت ٧:٤٦ ‎ق.ظ توسط فاطیما نظرات () |

روزی مرد کوری روی پله‌های ساختمانی نشسته و کلاه و تابلویی را در کنار

 پایش قرار داده بود روی تابلو خوانده میشد: من کور هستم لطفا کمک کنید .

 روزنامه نگارخلاقی از کنار او میگذشت نگاهی به او انداخت فقط چند سکه د ر

 داخل کلاه بود.او چند سکه داخل کلاه انداخت و بدون اینکه از مرد کور اجازه

بگیرد تابلوی او را برداشت ان را برگرداند و اعلان دیگری روی ان نوشت و

 تابلو را کنار پای او گذاشت و...

آنجا را ترک کرد. عصر انروز روز نامه نگار به ان محل برگشت و متوجه شد

 که کلاه مرد کور پر از سکه و اسکناس شده است مرد کور از صدای قدمهای

 او خبرنگار را شناخت و خواست اگر او همان کسی است که ان تابلو را نوشته

 بگوید ،که بر روی ان چه نوشته است؟روزنامه نگار جواب داد:چیز خاص و

 مهمی نبود،من فقط نوشته شما را به شکل دیگری نوشتم و لبخندی زد و به راه

 خود ادامه داد. مرد کور هیچوقت ندانست که او چه نوشته است ولی روی

تابلوی او خوانده میشد:

امروز بهار است، ولی من نمیتوانم آنرا ببینم  !!!!!

نوشته شده در ۱۳۸۸/٩/٢۱ساعت ۱۱:٢٩ ‎ب.ظ توسط فاطیما نظرات () |

 

شنبه: زنم برای یک هفته به دیدن مادرش رفته و من و پسرم لحظاتی عالی را خواهیم گذراند. یک هفته تنها . عالیه. اول از همه باید یک برنامه هفتگی درست و حسابی تنظیم کنم. اینطوری میدونم که چه ساعتی باید از خواب بیدار بشم و چه مدتی را در رختخواب و چقدر وقت برای پختن غذا توی آشپزخانه صرف میکنم. همه چیز را به خوبی محاسبه کرده ام . وقت برای شستن ظرفها، مرتب کردن خانه و خرید کردن و همه روی کاغذ نوشته شده است. چقدر هم وقت آزاد برایم میماند. چرا زنها آنقدر از دست این کارهای جزیی و ساده شکایت دارند. درحالی که به این راحتی همه را میشود انجام داد . فقط به یک برنامه ریزی صحیح احتیاج است. یزاس شام هم من و پسرم استیک داریم. پس رومیزی قشنگی پهن کردم و بشقابهای قشنگی چیدم و شمع و یک دسته گل رز روی میز نهادم تا محیطی صمیمانه به وجود آورم. مدتها بود که آنقدر احساس راحتی نکرده بودم.


یکشنبه: باید تغییرات مختصری در برنامه ام بدهم. به پسرم متذکر شدم که هرروز جشن نمیگیرم و لازم هم نیست که آنقدر ظرف کثیف کنیم چون کسی که باید ظرفها را بشوید منم نه او! صبح منوجه شدم که آب پرتقال طبیعی چقدر زحمت دارد چون هربار باید آبمیوه گیری را شست بهتر این است که هر دو روز یکبار آب پرتقال بگیریم که ظرف کمنری بشویم
.

دوشنبه: انگار کارهای خانه بیشتر از آنچه که پیش بینی کرده بودم وقت میگیرد. راه دیگری باید پیدا کنم. ازاین پس فقط غذاهای آماده مصرف میکنم. اینطوری وقت زیادی در آشپزخانه صرف نمیکنم. نباید که وقت آماده کردن و طبخ غذا بیش از زمانی باشد که صرف خوردن آن میکنیم. اما هنوز یک مشکل باقیست: اتاق خواب. مرتب کردن رختخواب خیلی پیچیده است. نمیدانم اصلا چرا باید هرروز تختخواب را مرتب کرد؟ درحالی که شب باز هم توی آن میخوابیم
!!


سه شنبه: دیگر آب پرتقال نمیگیرم. میوه به این کوچکی و قشنگی چقدر همه جا را کثیف و نامرتب میکند! زنده باد آب پرتقالهای آماده و حاضری!! اصلا زنده باد همه غذاهای حاضری
!
کشف اول: امروز بالاخره فهمیدم چه جوری از توی تخت بیرون بیایم بدون اینکه لحاف را به هم یزنم. اینطوری فقط صاف و مرتبش میکنم. البته با کمی تمرین خیلی زود یاد گرفتم. دیگر در تخت غلت هم نمیزنم.. پشتم کمی درد گرفته که با یک دوش آب گرم بهتر خواهد شد. ازاین پس هر روز صورتم را نمی تراشم و وقت گرانبهایم را هدر نمیدهم
.

کشف دوم: ظرف شستن دارد دیوانه ام میکند.عجب کار بیخودی است! هربار بشقابهای تمیز را کثیف کنیم و بعد آن را بشوییم
.

کشف سوم: فقط هفته ای یکبار جارو میزنم. برای صبحانه و شام هم سوسیس و کالباس می خوریم
.

چهارشنبه: دیگر آب میوه نمی خوریم. بسته های آب میوه خیلی سنگینند و حملشان خیلی مشکل است
.

کشف دیگر: خوردن سوسیس برای صبحانه عالیست. برای ظهر بد نیست اما برای شام دیگر از حلقم بیرون میزند. اگر مردی بیش از دو روز سوسیس بخورد احتمالا دچار تهوع خواهد شد
!!

پنجشنبه: اصلا چرا باید موقع خوابیدن لباسم را بکنم در حالی که فردا صبح باز باید آن را بپوشم؟!!! ترجیح میدهم به جای زمانی که صرف این کار میکنم کمی استراحت کنم. از پتو هم دیگر استفاده نمیکنم تا تختم مرتب بماند
.
پسرم همه جا را کثیف کرده . کلی دعوایش کردم .. آخر مگر من مستخدم هستم که هی باید جمع کنم و جارو بزنم؟ عجیب است ! این همان حرفهایی است که زنم گاهی میزند
!
امروز دیگر باید ریشم را بتراشم .. اما اصلا دلم نمیخواهد . دیگر دارم عصبانی میشوم. برای صبحانه باید میز چید، چایی درست کرد، نان را خرد کرد. انجام همه این کارها دیوانه ام میکند
.
برای راحتی کار دیگر شیر را با شیشه ، کره و پنیر را هم توی لفافش میخوریم و همه این کارها را هم کنار ظرفشویی انجام میدهیم. اینطوری دیگر جمع و جور کردن و میز چیدن هم نمیخواهد
!
امروز لثه هایم کمی درد گرفته شاید برای اینکه میوه هم نمیخورم. چون ماشین ندارم و برایم خیلی مشکل است که میوه بخرم و به خانه بیاورم. امیدوارم که عفونت نکرده باشند. عصری زنم زنگ زد که آیا رختها رو شیشه ها را شسته ام؟ خنده عصبی سر دادم انگار که من وقت این کارها را داشتم
!
توی حمام هم افتضاحی شده، لوله گرفته اما مهم نیست من که دیکر دوش نمیگیرم
!

یک کشف جدید دیگر: من و پسرم با هم غذا میخوریم. آن هم سر یخچال! البته باید تند تند بخوریم چون در یخچال را که نمیشود مدت زیادی باز گذاشت
.

جمعه: من و پسرم در تختمان مانده ایم تا تلویزیون نگاه کنیم. دیدن اینهمه تبلیغات مواد غذایی دهانمان را آب انداخته. با خستگی کمی غر و غر میکنیم. وقتش است که خودم را بشویم و ریشم را بتراشم و موهایم را شانه کنم و غذای بچه را آماده کنم و ظرفها را بشویم و جابه جا کنم، خرید کنم و بقیه کارها.... ولی واقعا قدرتش را ندارم. سرم گیج میرود و تار میبینم. حتی پسرم هم نایی ندارد.. به تبعیت از غریزه مان به رستوران رفتیم و یک ساعتی را غذاهایی عالی و خوشمزه در ظروفی متعدد خوردیم. قبل از اینکه به هتل برویم و شب را در یک اتاق تمیز و مرتب بخوابیم، از خودم می پرسم آیا هرگز زنم به این راه حل فکر کرده بود؟

 

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/٩/٢۱ساعت ٧:٥٩ ‎ب.ظ توسط فاطیما نظرات () |

اول بگم این خاطره رو واسه موری جون تعریفیدیم بعد دیدیم بد نبیست بزنیم تو
 
وب همه حال کنن :
 
آقا ترم یک دانشگده بود اومدیدم دانشگاه مظلوم نمایی کنیم این اجناس
 
مخالف بهمون نپیلن (همون پیله نکنن)
ولی مگه گذاشتن!!! رفتیم هر چی انجمن بود  کلنگ شو زدیم اینجوری
معروف شدیم!از خود راضی
 و با اجازتو جمع تیکه گویی را فقط بین دخترای گروه خودمون زدیمعینک
 
 ولی ... آقا چشتون روز بد نبینه یکیشون نفوذی از آب درومد و رفت اسم همه
 
پسرا رو بهشون لو دادسبز
 
 مثلا جناب سوسک! و مستر قورباقه!
 
جناب آقای تلسکوپ هاوول (خداییش تلسکپ بود کلاس اونور بود این صندلیشو
 
می چرخوند اینور دخترا رو نگاه می کرد!!! عجیبم بود کسی بهش چیزی نمی
 
گفت!) و دیگه نگو ...
حالا قیافه منو تصور کنین وقتی دوتاشون جلومو گرفتنو گفتن شما این 
اسمارو  رو ما گذاشتی!!!منتظر
اینم ما!تعجب
بعدش: من نه !!!!!!!!!! عمرا!
 اصلا به نظر شما هچین حرفایی به ما میادنیشخندمغرور
چی می گفتم خوب؟ شما جای من!
تو دلم هی به خودم می گفتم ای دروغگوی پلییید!خیال باطل
ولی جاتون خالی همونجا ریز ریز جلشون به اسماشون می خندیدم!!!
 
و می گفتم:آخه اصلا به قیاف من میاد براشما اسم بذارم دختر به این
سنگینی اااه چه تهمتا می زنن مردمااااا
قیافه هاشونو می دیدی اینشکلی بودعصبانی
البته بدونه دود و با حفظ کمی از ظاهر که داشت از پهلوهاشون در می زد!!!
و تو دلشون به (قول مارمولک ):  kickedoutsmile.gif : 65 par 32 pixels.
البته آرزوهای بی خود می کردن!!!
چه گلابیا !!!!!!!!شیطان

البته بیچاره ها از پس من که بر نیومدن!!! 
و بعدها صلح برقرار شد الان تو دانشگاه می بینن تازه گاهی سلامم
می دن بیچاره ها!نیشخند
.
.
.
یاد خاطرات ترم یک و دو دانشگاه....چشمکگل
نوشته شده در ۱۳۸۸/٩/٢٠ساعت ۱۱:٤٥ ‎ب.ظ توسط فاطیما نظرات () |

مشاهده یادداشت خصوصی

نوشته شده در ۱۳۸۸/٩/٢٠ساعت ٢:٥۳ ‎ق.ظ توسط فاطیما نظرات () |

 

خودم از اون کیوی خیلی خوشم اومد

و حالا عکس آخر

عکسش طبیعیه نگا دختر بچهه چه جوری صورتشو جمع کرده...!بغل

انم یه جوک یه کم بی تربیتی ولی خنده دار:

تو استادیوم وسط فوتبال میبینن یکی هی میگه عجیبه .. واقعا" عجیبه …

میگن : چی عجیبه ؟

میگه : این عجیبه که 100 هزار تا تماشاچی ، 22 تا بازیکن و 3 تا داور

اینجان بعد گنجشکه راست  ر... د رو سر من !!!

نوشته شده در ۱۳۸۸/٩/۱٩ساعت ۱٠:٠۱ ‎ب.ظ توسط فاطیما نظرات () |

یه شب خوابت چشامو بی خبر  برد

                                           به دنیایی از اینجا تازه تر برد

       به دنیای گل ونور و ترانه

                                           میون خاطراتی عاشقانه

         تو تنها آرزو تنها امیدی

                                       تو حرفی که نمی گفتم شنیدی

تو بامن بودی و من بی تو افسوس

                                       تو دنبال نوری و من دنبال فانوس

تو رقص ماه و خورشید وستاره

                                        خودم رو باتو می بینم دوباره

میون خواب و بیداری نشستم

                                         هنوزم یاد چشمای تو هستم

                                            

                                                هنوزم یاد چشمای تو هستم...

...

تیکه آخرشو می خونوندیو به چشام نگاه می کردی

یادته؟...

نه ،

یادت نیست

              یادت نیست

                              یادت نیست...

یادم هست

                    یادت نیست....

نوشته شده در ۱۳۸۸/٩/۱۸ساعت ۸:٠٧ ‎ق.ظ توسط فاطیما نظرات () |

گاهی مسیر جاده به بن بست می رود

 گاهی تمام حادثه از دست می رود

 گاهی همان کسی که دم از عقل میزند

 در راه هوشیاری خود مست می رود

 گاهی غریبه ای که به سختی به دل نشست

 وقتی که قلب خون شده بشکست میرود

 اول اگرچه با سخن از عشق آمده

 آخر خلاف آنچه که گفته است می رود

این لحظه ها که قیمت قد کمان ماست

 تیریست بی نشانه که از شصت می رود

 بیراهه ها به مقصد خود ساده می رسند

 اما مسیر جاده به بن بست می رود

نوشته شده در ۱۳۸۸/٩/۱۳ساعت ٦:٠۳ ‎ب.ظ توسط فاطیما نظرات () |

 

ابرهای بی ثمر

آسمانم بی خبر

لحظه های دودی دودی

ثانیه های سورمه ایه موذی

تمام دقایق کپک زد

زجر های خفه در نایهای مرده می دویدند 

سوزش ترکه های لخت بر  تن پوستم

در تنگی قبر بی روزن

گر گرفته گور من

همراه کرم های گور می لولم در لزج کفن

می نوردم سلوکی پوک را

ایمانم کجاست..........؟

بخشی اش سوخت

در راهرو های جیغ های زجر کشیده ام

مزه مزه می کنند

کرم های گور

در دهانشان پاره های تنم را

گل کجایش زیباست ؟

ماه هم ا کنون

با فریاد های تنهاییش تنهاست

نرم در آغوشم خزید حیوان خانگیم

گرم از لذت حس خوب انگشتان لرزان من

نیازمند

شاید

او همچو من در گنگی این لحظه گم

می نوردد سلوکی پوک را...

 

۸۶/۸/۴

 

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/٩/۱۳ساعت ۱۱:۳٦ ‎ق.ظ توسط فاطیما نظرات () |

یک شب نشده هزار سال گذشت...

و میان من و تو هزار هزار دیوار نامرعی

و من گم درون دالان های جیغ های زجر کشیده ام

نفس های مرطوبم فضای فاصله را قاب می گیرد ...

 خلسه ای آرام آرام مرا با خودش می برد تافراموشی...

نوشته شده در ۱۳۸۸/٩/۱٢ساعت ۱٢:٤۱ ‎ب.ظ توسط فاطیما نظرات () |

درون ثانیه ها دلم مرده

طنیده پیچک زمان بر گیاه تازه جانم

می سوزد تب تند لبم گوش کن

می شنوی؟

صدای تکرار و باز هم تکرار

سمفونی ساعت و دیوار

آیین تلخ سکوت و مکث

 گیر کرد

عقربه ثانیه شمار

 چیزی در تنم شد گم

در روح این تکه

بگو بامن

کجا شد دل های پاک این مردم؟

تن ها گسسته و جدا

هوا همه ترکیبی از آه ها

می دود تپشی ارغوانی در تنم گاه گاه

هنوز تر

زنده و گرم

ولی

ترسیده از این شبه های بد ادا

می دود درون سینه اما

یواش و بی صدا...

 آذر  87

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/٩/٥ساعت ٥:٥۸ ‎ب.ظ توسط فاطیما نظرات () |

سرد شدی

ره به من و دل می بندی

بی رحمانه چشم بستی و

به منو هر چه دارم می خندی

دربهای بین ما بسته می شود

و تو هی به آن قفل می بندی

کی اسیر مانی و پول بوده ام

که به من دروغ می بندی...

نترس خجالت نکش بگو

شاید که بهانه ایست

که برای همشه بر من چشم ببندی

دوست داری برو گلم نمان

چه اهمیت دارد

دلی که این وسط از سینه ام کندی...

 2 آذر 88

 

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/٩/٢ساعت ٩:۳۱ ‎ب.ظ توسط فاطیما نظرات () |


Design By : Night Skin