تنها اوست که می ماند...

   

 فرشته ی من
درهای بهشت
همگی بسته بود
و دوزخیان در اطرافم پراکنده
عقاب مرگ
در بسترم به تکاپو بود
ومن
چون پرنده ای به گوشه ای خزیدم
و حسرت بار به گذشته چشم دوخته بودم
آرزوهای دیرین طعمه مرگ میشدند
و دیگر ...
همه جیز به پایان رسیده بود
آنهمه پروازها
و صعود
و تو
پرنده ی امید
که زیستن را میسرودی
و آن همه دیوار نامرعی
و آن همه تارهای طلایی :که پیوند زندگی
دیگر همه چیز در من مرده بود
سراسیمه از خواب پ********
و در پذیرش آن عشق
تمام درهای را گشودم
اما
آه ...
با چه آشفته حالی تسخیر این راز شدم
و غم تو
سنگینی جانم
و اوهام
مسافران ذهنم شده بودند
که چشمان من و هستی
دو قطب هجرت و وداع
و زمان
به بیهودگی میخشکید
هفته ها می آیند و میروند
و ما به ابدیت خود نزدیک میشویم
غروب هر روز غلب من میتتد
و درد ناشناسی آنرا
در خود میبلعد
از اطاقک تاریکم فرار میکنم
تا نیاز چشمانم را
به آبنوس دو دست صمیمی
اعتراف کنم
اما
آه ...
شب خالی است و اندوه بار دستانم
و تحرک عمیق ذهن
در تنهایی رسوب میکند
و آهیانه ها
شاخه های بریده را نشان میدهند
من میترسم
از عشق
از دوست
من از
وسوسه ی دلگیر شب و ماه و مهتاب
از یادها از خودم از دیوارهای نامرعی
و از رب النوع سکوت که فریاد میزند
من
چشمانم کور بودند
و خیالم
ترانه ی تواضع میسرود

شاعر : م پ
نوشته شده در ۱۳۸۸/۱٠/۸ساعت ٩:۳٧ ‎ب.ظ توسط فاطیما نظرات () |

چای گرم می ریزم پای یاد تو

                                                  آرااام می شود خیال تو

                                                                                    (زهره)

دیگر چه سود

                 وقتی

                     قندم از قهوه تلخ تر بود...

                                                         (خودم)

                                                                          

 انقدر اعصابم را خط خطی کردی

                                که وقت پاک کردن خطها

                                                               بی اختیار

                     نام تو هم

                                      از ذهنم

                                              پاک شد...

                                                           (زینب)

انقدر ذهنت را نخاران

                          زخم شد!

                                      (خودم)

نوشته شده در ۱۳۸۸/۱٠/٦ساعت ۱٠:٠۱ ‎ق.ظ توسط فاطیما نظرات () |

بی قرار مو و در دل تنگم گله هاست


آه بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست


مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب


در دلم هستی وبین من وتو فاصله هاست


آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد

بال وقتی قفس پر زدن چلچله هاست

بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است

مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست

باز می پرسمی از مسئله دوری و عشق

وسکوت من جواب همه مسئله هاست ...

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/۱٠/٥ساعت ۱:٤۱ ‎ب.ظ توسط فاطیما نظرات () |

 

نبودن هیچکس سخت نیست

                            فراموش کردن یک بودن سخت است...

نوشته شده در ۱۳۸۸/۱٠/٤ساعت ۱:۳٠ ‎ق.ظ توسط فاطیما نظرات () |

 

 

و من در دلتای تو

 

             نم می شوم

 

                           می بارم

 

تو هی کش می آیی

 

                گیاه خاک تنم

 

                        پهن می شود

 

                                  صفر می شوی

 

                                         وقتی می خواهی

 

                                                    شعاع همه را

 

                                                          در زاویه خودت

 

                                                               ضرب کنی...

کسر می شوی

 

       ما ر ا تقسیم می کنی

 

                              به من و تو

 

زیر خط قرمز

 

      خط کشی بلند می شود

 

                        آهای غلط نوشتی

 

                                   تلاش با (ت) خواستن است...

 

در هزاره سوم قرن یخ

 

                    صد هزار هم که باشی

 

                                  ضربدر صفر که شوی

 

                                                       نمی مانی...

 

و من در انتهای تو

 

                 لرزیده بودم

 

                          بی نفس

 

                                 خسته بودم

 

دلم برای مردن

 

              عجله داشت انگار...

 

                              موج می خورم

 

                                           قلت می زنم

 

نبض سبز

 

                 در تنم

 

                           می دوید

 

                                     با زرد ترین زجر

 

                                               اولین جیغ را

 

                                                               سر کشید

                             و من

           

                                      قد کشیدم

 

                                                و تو

 

                                                      کش می آیی

 

                 ترسم قد می کشد

                                       

                                                    از انتهای عبور

 

نقطه چین شده ای

             

                   نقطه چین شده ای...

 

آ آ آی ی ی ...

 

           دلتای تنم لرزید

 

                     از نفس های قطعه قطعه ات

 

حیران من!

 

         فرشتگان استادان خوبی اند

 

                                                  اما

 

                                                          افتاده ای

 

در کلاس تقویتی خدا

 

                           ثبت نام کن...

 

 

اول دی 88

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/۱٠/٢ساعت ۱٢:۳٧ ‎ق.ظ توسط فاطیما نظرات () |

                                               

نامت چه بود؟

آدم  

فرزند؟ 

بنویس اولین یتیم خلقت

محل تولد؟

بهشت پاک

اینک محل سکونت؟

زمین خاک

آن چیست بر گرده نهادی؟

امانت است

قدت؟

روزی چنان بلند که همسایه خدا،اینک به قدر سایه بختم به

روی خاک

اعضاء خانواده؟

حوای خوب و پاک ، قابیل خشمناک ، هابیل زیر خاک

روز تولدت؟

روز جمعه، به گمانم روز عشق

رنگت؟

اینک فقط سیاه ، ز شرم چنان گناه

چشمت؟

رنگی به رنگ بارش باران ، که ببارد ز آسمان

وزنت ؟

نه آنچنان سبک که پرم در هوای دوست ،نه آ نچنان وزین که

نشینم بر این خاک

جنست ؟

نیمی مرا ز خاک ، نیمی دگر خدا

شغلت ؟

در کار کشت امیدم

شاکی تو ؟

خدا

نام وکیل ؟

آن هم خدا

جرمت؟

یک سیب از درخت وسوسه

تنها همین ؟

فعلا همین!!!!

حکمت؟

تبعید در زمین

همدست در گناه؟

حوای آشنا

ترسیده ای؟

کمی

ز چه؟

که شوم اسیر خاک

آیا کسی به ملاقاتت آمده؟

بلی

که؟

گاهی فقط خدا

داری گلایه ای؟

دیگر گلایه نه، ولی ...

ولی چه ؟

حکمی چنین آن هم یک گناه!!؟

دلتنگ گشته ای ؟

زیاد

برای که؟

تنها خدا

آورده ای سند؟

 بلی

چه ؟

دو قطره اشک

داری تو ضامنی؟

بلی

چه کسی ؟

تنها کسم خدا

در آ خرین دفاع؟

می خوانمش چنانکه اجابت کند دعا...

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/۱٠/۱ساعت ۸:٢۸ ‎ب.ظ توسط فاطیما نظرات () |


Design By : Night Skin